Ze zei het zonder drama. Wat ze ermee wou zeggen: op haar twintigste had ze redenen genoeg om zich slachtoffer te voelen, vooral door haar opvoeding.
Tot ze in een training haar eigen overtuigingen op tafel moest leggen. De eerste twee dagen gingen alleen daarover, want de meeste overtuigingen zijn onbewust. "Het leven is zwaar" bleek de bril waardoor ze alles bekeek. En wie door één bril kijkt, ziet elke dag het bewijs.
Elke week een longread dossier over één onderwerp, shownotes PLUS en een maandelijkse live Ask Me Anything. Negentien euro per maand, of honderdnegenennegentig per jaar.
Wat ze daarna leerde, hou ik zelf vast. Een overtuiging laat je pas los als je ze eerst helemaal durft te voelen. In mijn praktijk zie ik dagelijks de omgekeerde reflex: een lastig gevoel komt op en we grijpen naar iets zoets, een scherm, een volgende aflevering. Verdoven lukt een avond. Maar 's morgens ligt het gevoel er nog.
Eén kanttekening van de dokter. Als dat weken aan een stuk blijft hangen en je slaap, je eetlust en je zin in alles meeneemt, is het mogelijk een symptoom van een dieperliggend probleem. Dan moet je naar de huisarts of een andere hulpverlener die je vertrouwt.
Vandaag heeft ze de partner, het huis en het levenswerk waar ze op haar twintigste alleen van droomde. Haar verleden is hetzelfde gebleven. Het verhaal dat ze zichzelf erover vertelt niet.
Eigenaarschap over je leven begint bij je grootste vijand in de ogen kijken. Viviane: "En dat ben je zelf."
Welke overtuiging neem jij al jaren mee zonder ze ooit tegen het licht te houden?
Servaas Bingé
